Zacytuje tutaj Grega Nuckols’a:

„Wszyscy skupiają się na treningu fizycznym, ale trening mentalny jest potężnym, często pomijanym narzędziem, które może zwiększyć przyrost siły.”

Korzyści treningu mentalnego

Oczywiście podstawą do wyciągnięcia wniosków, było badanie które przeprowadzono w celu sprawdzenia efektów, jakie nieść może za sobą trening mentalny [1]. Mówiąc o efektach mam na myśli wsparcie wzrostu siły mięśniowej. Jak zapewne spodziewasz się, owe badanie wskazało ogromny wpływ mentalnego wsparcia w budowie siły!

Czym był ów mentalny trening?

Polegał on na wprowadzeniu kontrolowanych rozmów z samym sobą (oczywiście na scenariuszu, który został opracowany przez trenera zajmującego się tą materią), jak również wprowadzeniu wizualizacji (tu mam na myśli bardzo proste wyobrażanie sobie osiągnięcia zakładanego celu – np. podniesienia określonych obciążeń).

Po raz kolejny zaznaczę, że sam byłem przeciwnikiem gloryfikowania takich metod lecz w świetle dostępnych danych zweryfikowałem swoje podejście (tzn. wciąż weryfikuję)

Efekty treningu mentalnego

Określmy na jakiej podstawie oceniono korzystny wpływ treningu mentalnego na przyrosty.

Obie badane grupy (posiłkowana treningiem mentalnym i bez) wzmocniły się w wyciskaniu na ławce i półprzysiadzie. Natomiast grupa wykonująca dodatkowy trening mentalny doświadczyła większego wzrostu siły, wraz ze spadkiem tętna i ciśnienia krwi oraz wzrostem stosunku testosteron : kortyzol [1].

Daje to mocne podstawy by sądzić, że celowe i zaplanowane dodanie treningu mentalnego do swojej aktywności siłowej, może być mocnym wsparciem dającym szybszy wzrost siły, jednocześnie nie ponosząc dodatkowych wymagań związanych z regeneracją – bez dodatkowego zmęczenia (kosztów owego wzrostu).

Jak wprowadzić wsparcie „mentalu”?

Z miejsca uspokoję Cię, że nie będzie mowy o dodatkowych, iście szamańskich sesjach w transie, na które poświęcisz dodatkowe godziny. Chociaż mój serdeczny kolega @vikingpower powiedziałby, że takowe wsparcie ma ogromny – jeszcze większy sens! Nie odniosę się do tego, gdyż mam za małą wiedzę w tej materii, ale wierzę mu, iż tak może być. Wróćmy jednak do tematu wpisu i informacji jakie daje nam nauka. W badaniu, które wziąłem na warsztat wprowadzono krótkie sesje wsparcia mentalnego w przerwach pomiędzy seriami, a na koniec jednostki wspomniany dodatek polegający na wizualizacji.

Dobór „motywacyjnych gadek” oparty był na wybranych przez siebie (sportowca) zagadnieniach, zgodnie z teorią samostanowienia. W myśl tej metody wprowadzano zmianę toku myślenia. Podaję przykład z badania:

„Nie jestem pewien, czy jestem w stanie podnieść tak duży ciężar”, zamiast tego nakazywano mówić w przekonywujący dla siebie sposób „Mogę podnieść większy ciężar!”

Potreningowa wizualizacja natomiast miała następujący przebieg.

Uczestnicy zostali poinstruowani, aby wyobrazić sobie siebie wykonującego każde ćwiczenie, patrzącego własnymi oczami (tj. widok z pierwszej osoby, zamiast wyobrażać sobie, jak patrzą na siebie wykonującego ćwiczenie) i maksymalnie wytężając się podczas ćwiczenia. W badaniu zauważono również, że „namawiali mięśnie do maksymalnego skurczu”, chociaż nie jest jasne, czy uczestnicy faktycznie maksymalnie skurczyli mięśnie, czy po prostu wyobrażali sobie, że tak się dzieje.

Podkreślę po raz kolejny (trzeci już) – jestem sceptykiem wobec takich „motywacyjnych dialogów” lecz nauka pokazuje ich pewien sens, co zmusza mnie do zatrzymania się i poddania refleksji.

Poniżej dodaje grafikę, która obrazuje efekty jakie zostały osiągnięte przez testowane grupy.